Bankrun en bankierbonussen en de invloed van de non-verbale communicatie.
13 februari 2013
Roemer en ”De Wereld draait door”; door ervaring wijzer geworden….
26 februari 2013
Show all

De gemeente Lingewaard snoeit in Bemmel in parkje “het Groene Hart” meer dan takken en bomen!

Bewoners van het Gelderse plaatsje Bemmel voelen zich in de steek gelaten en niet gehoord, nu de gemeente Lingewaard zonder enige vorm van overleg rigoureuze snoei- en verwijderingmaatregelen heeft uitgevoerd. Het eens zo fraaie parkje “het Groene Hart” maakt nu een troosteloze en armoedige indruk, na de door de gemeente uitgevoerde kaalslag als gevolg van bezuinigingen. Een serieuze invulling van de communicatie door de gemeente had veel onbegrip kunnen wegnemen en draagvlak gecreëerd, zo lijkt het. Wellicht kunnen andere gemeenten hier lering uit trekken.

3e Column 2013 door Pauline van Aken en Hans le Pair

In het programma “Vandaag de dag”  (start 15:35), wordt een onderwerp uitgezonden over de door de gemeente Lingewaard uitgevoerde kaalslag in het eens zo fraaie parkje “het Groene Hart” in Bemmel. Voor wie het niet direct weet; Bemmel ligt aan het einde van de A-15 als je die van west naar oost rijdt. Als je na Tiel de afslag Arnhem hebt gemist, dan kom je tot de ontdekking dat de rijksweg A-15 op een gegeven moment gewoon ophoudt! Je kunt dan alleen nog links- of rechtsaf; kies je voor het laatste, dan kom je in Bemmel uit. Zo’n plaatsje waar je slechts komt vanwege familie of vrienden die er wonen. Bij binnenkomst wordt aangegeven, waar en tegen wie de plaatselijke voetbalclub (de trots van Bemmel natuurlijk) het komende weekeinde voetbalt. De enige reden dat ik, Le Pair, dit weet is, omdat de fokster van mijn hond in Gendt (met ‘dt’ vermeld ik er altijd bij, anders denkt men weer aan België) woont,… en ik dus langs Bemmel moet rijden. Alle plaatsen in die omgeving zijn een tijd geleden gemeentelijk heringedeeld en zodoende is de gemeente Lingewaard ontstaan.

Het onderwerp, dat duidelijk voor het weekeinde is opgenomen, laat een aantal bewoners aan het woord, die vooral teleurgesteld en boos zijn in de rigoureuze en zonder overleg uitgevoerde kaalslag door de gemeente. Een voetgangersbruggetje (idyllisch genoemd en dat in Bemmel!) is gewoon weggehaald, een steiger waar vanaf opa’s en oma’s met hun kleinkinderen de eendjes voerden, is tezamen met enkele fonteintjes eveneens verdwenen en zo wordt nog het een en ander aan verwijderd terreinmeubilair genoemd. Wat er nog wel staat zijn twee kapotte zitbanken. Waarom die wel, zo vraag je jezelf af. Juist dit kapotte meubilair had verwijderd kunnen  worden, maar liever nog vervangen!

Wat duidelijk naar voren komt is, dat de bewoners niet alleen teleurgesteld zijn in het ontbreken van communicatie met de gemeente, maar zich vooral ‘in de kou gezet’ voelen. Zonder overleg zijn de werkzaamheden uitgevoerd en de bewoners ervaren dan ook dat het plezier van het parkje hen is ontnomen. Zij zien het parkje nu als een verloederd terrein. Eén van de bewoners ging, met gebruikmaking van spreekrecht,  naar de raadsvergadering en kreeg niet de indruk dat er naar haar werd geluisterd. Het zal wellicht ook een actie als ‘mosterd na de maaltijd’ zijn geweest.

Door alle commentaren heen beluister je wel begrip voor de bezuinigingen die de gemeente moet doorvoeren. Dit begrip wordt echter overvleugeld door het gevoel niet begrepen te worden. Het nieuwsitem levert de gemeente Lingewaard aan het einde nog een minpunt extra op: er was niemand beschikbaar om te reageren. Zoals ik al aangaf, het onderwerp moet voor het weekeinde gefilmd zijn, dus… er had best een woordvoerder van de gemeente aan schadebeperking kunnen doen! Kortom, communicatief gezien een gemiste kans.

Hoe had de gemeente Lingewaard het beter kunnen aanpakken; op een manier dat de gewenste bezuiniging wel wordt gehaald, het parkje toch aantrekkelijk blijft en de bewoners niet gefrustreerd achter blijven. Dat dit laatste het geval is, moge wel duidelijk zijn. De belangrijkste sleutelwoorden zijn hier transparante communicatie en in contact blijven zodat een ieder zich betrokken voelt. Hoe moeilijk kan het zijn?

In het algemeen: juist daar waar angst regeert, willen vooral ‘leiders’ in controle blijven, alles op voorhand beslissen en uitvoeren. Hierdoor worden confrontaties en onrust voorkomen c.q. vermeden, althans zo denkt een angstige ‘leider’. Als je breder kijkt, dan herkennen we dit soort gedrag op veel meer plaatsen, zowel bij gemeenten, als bij het bedrijfsleven. Je hoeft er niet voor gestudeerd te hebben, om te  snappen dat wanneer er wèl transparante communicatie op na gehouden wordt, de bewoners zich (nog meer) betrokken, begrepen en vooral gehoord voelen.

Transparante communicatie bestaat dan uit: contact leggen met de bewoners, de bezuinigingskwestie op tafel leggen en hen om advies vragen, laten meedenken over de probleemstelling en uiteraard over mogelijke oplossingen, plannen en ideeën.

Bovendien creëert de gemeente, door deze wijze van communiceren, niet alleen meer draagvlak voor alle plannen die er liggen, ook zullen bewoners veel eerder geneigd zijn de handen uit de mouwen te steken en hun steentje bij te dragen vanuit hun verantwoordelijkheidsgevoel en plichtsbesef. Misschien zullen er op die manier ook meer bewoners, pensionado’s of niet, in contact met elkaar komen vanuit een ‘gemeenschappelijke zorg’. Bewoners die wellicht elkaar voorheen zelden hadden gesproken en nu in teamverband een gezamenlijk doel hebben, zoals de ‘zorg’ voor het Bemmels idyllische bruggetje, reparaties in het park en het onderhoud van de zitbankjes.

Wie weet kan de gemeente via deze weg samen met de bewoners, naast alle bezuinigingskwesties, ook eens de herinvesteringzaken tegen het licht houden en m.b.t. de behoeften van zowel de bewoners, als de gemeente hierin gezamenlijk keuzes maken. Of ben ik, van Aken, nu te optimistisch? Ik hoop met u, dat het tij zal keren in belang van Bemmel en de bewoners.

Delen