Werken in de telefonische verkoop; het zal je baan maar zijn!
10 juli 2014
Show all

”Privacy, prikken, pijn en pret”

Dit is de verkorte titel van een column die eigenlijk “Gebrek aan privacy leidt tot pijnlijke prikken en dolle pret” zou moeten heten. Maar ja, dat allitereert niet zo lekker. Door zijn huisarts werd le Pair doorverwezen naar de plaatselijke trombosedienst om wat bloed te laten prikken. Een totaal gebrek aan privacy leidt tot verwarring alom, wat misprikken en veel lachen; dat laatste is dan weer mooi meegenomen!

25e Column 2014, door Pauline van Aken en Hans le Pair

U kent dat waarschijnlijk wel; zo eens in de zoveel tijd verwijst je huisarts je door om wat buisjes bloed te laten prikken voor nader onderzoek. Zo ook moest le Pair zich melden bij de plaatselijke bloedprikdienst. Zo’n prikpost is in zijn woonplaats ondergebracht in een modern multifunctioneel gebouw. Naast een huisartsenpost, een fitnesscentrum en een apotheek, is waarschijnlijk op het laatste moment bedacht om er ook de trombosedienst te huisvesten. In een gedeelte van een hoge hal is met wat losse wanden een ruimte met 3 behandelkamers in elkaar geknutseld, met daarvoor een wachtruimte. De bovenkant van deze “prikkamers” is open, zodat niet alleen de prikkers en geprikten vanuit de kamers elkaar kunnen horen, maar ook de wachtenden in de ruimte ervoor. Die laatste groep wordt met een elektronisch nummer op een bord verwezen naar de prikkamer, waar men wordt verwacht. Niet echt een verrassing trouwens, want je voorganger heb je kort daarvoor (soms wat bleker qua gelaatskleur) zien vertrekken.

Le Pair zat netjes op zijn beurt te wachten, terwijl uit de ene prikkamer door 2 vrouwen recente vakantie-ervaringen werden uitgewisseld. Amusant was, dat het mannensoort er de hoofdrol in speelde. Vanuit de andere kamer hoorde hij een prikmevrouw alsmaar zuchten, dat het apparaat van een meneer dienst weigerde. Nog zwaarder zuchtend kwam de mevrouw in witte jas (autoriteit hè) naar buiten om een nieuw onderdeel te gaan halen; nors kijkend kwam zij terug en ging weer naar binnen. Dit tafereel herhaalde zich nog 2 keer terwijl le Pair nog steeds op zijn beurt zat te wachten. De ‘vakantiemevrouw’ ging weg en kort daarna lichtte het nummer van le Pair op. Hij deed de deur open en begroette zijn prikmevrouw met “hallo, ik ben Hans en ik moet nog op vakantie”. Met een paar vrolijke ogen keek prikmevrouw le Pair aan, pakte een stevige hand vol buisjes en zei droog “U komt wat bloed geven?”. Le Pair keek wat bezorgd, waarna ze het merendeel weer terug legde: “Geintje, doet het altijd weet je. Je bent nog niet met vakantie geweest begrijp ik?” vraagt prikmevrouw. Ondertussen bood le Pair zijn linkerarm aan, terwijl hij enigszins opgelaten zocht naar een plek waar hij zijn hand kon leggen (werd het bovenbeen van prikmevrouw). Ondertussen bond zij boven de elleboog de arm af, om een ader te vinden. Tijdens dit gebeuren, klonk voortdurend goed hoorbaar gezucht en gesteun vanuit de andere behandelkamer, al waar geconcludeerd werd dat het apparaat van meneer maar niet wilde werken. Precies op het moment-supreme van het plaatsen van de naald bij le Pair, werd enthousiast uitgeroepen: “Jaaa, (met een diepe zucht), uw apparaat doet het; beetje langzaam maar ooh, hij doet het”. Dat was ook het moment dat le Pair onbedaarlijk in de lach schoot en prikster mee lachte en hard riep: “shit, nou heb ik mis geprikt, ik zit er naast”.

Na wat tot bedaren te zijn gekomen, werd het bloeden van de linker arm afgeplakt en ging prikmevrouw op zoek naar een ader in de rechter arm. De andere hand van le Pair lag nu op het andere dijbeen van prikmevrouw, die onder het afbinden naarstig speurde naar een aan de oppervlakte liggende ader. Die werd uiteindelijk met een triomfantelijke blik van prikmevrouw gevonden. Le Pair en prikmevrouw spraken af, dat ze niet meer zouden lachen. Duidelijk hoorbaar voor de omgeving maakte zij de vergelijking met een Emmenthalerkaas; dat maakte diepe indruk bij le Pair. Nu kun je zoiets met de beste bedoelingen wel afspreken, maar als het prikmoment vervolgens gepaard gaat met de uitroep ernaast: “Meneer, ik ga uw apparaat er uit halen, ik haal ‘m er uit!”, dan is het bijna een wonder dat onder het lachen toch nog een ader wordt geraakt. Inmiddels hoorden le Pair en prikster ook de lachers in de wachtruimte vrolijk meedoen. Nadat er 4 buisjes waren afgetapt, werd ook de rechter arm afgeplakt.

Le Pair deed de deur open en keek recht in het gezicht van een boos kijkende autoriteit in witte jas, die voorbij liep. De wachtenden in de wachtruimte deden alsof ze niets hadden gehoord en keken wat doelloos voor zich uit, waarop le Pair meldde dat prikmevrouw in alles prikt behalve in een ader! Je zag een paar wachtenden wat wegslikken.

Hij keek om en nam afscheid van prikmevrouw. Die zei alleen maar “nou, daar ben ik lekker mee”. Op de vraag of hij binnenkort nog terug kwam, antwoordde le Pair dat hij eerst eens lang met vakantie ging. Mijn bloeduitstortingen hebben dan ook de tijd om te genezen……

“Graag willen wij, Pauline van Aken en Hans le Pair, hierbij meteen van de gelegenheid gebruik maken om een ieder te bedanken voor de getoonde belangstelling en de leuke reacties die we tot nu toe weer mochten ontvangen. We hebben deze zeer op prijs gesteld! We komen eind augustus uitgerust van vakantie terug en pakken dan de draad weer op. Een prettige vakantie toegewenst, 

Pauline & Hans”

Delen